เมื่อฉันหลงรักเงาของวัยเยาว์ (ตอน5)

9
152

บทนำ
ตอนที่ 1
ตอนที่ 2
ตอนที่ 3
ตอนที่ 4


15.30 ฉันออกจากสำนักงานโดยทิ้งรถยนต์ส่วนตัวไว้ที่ลานจอดรถชั้นห้า ชั้นเดียวกันกับสำนักงาน ตัดสินใจออกมายืนรอรถเมล์บนทางเท้าที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน รถโดยสารคันแล้วคันเล่าวิ่งผ่านฉันไป ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันกำลังจะไปไหน ฉันเพียงแค่อยากออกไปจากห้องพักอุดอู้หรือหนีออกไปจากบรรยากาศการทำงานที่จำเจแค่นั้น ฉันชอบทำแบบนี้เสมอนั่นหรอก การเดินทางไปเรื่อยๆแบบที่ไม่ต้องนึกว่าจะไปไกลแค่ไหนหรือเป้าหมายอยู่ที่ใด ชีวิตมีเรื่องต้องกำหนดทำนองนี้อยู่ตลอดเวลาอยู่แล้วไม่ใช่หรือ

สำหรับฉันแล้ว ฉันไม่ชอบใช้เป้าหมายเพื่อกำหนดระยะทางนัก แต่ชอบให้เวลาต่างหากที่จะคอยบอกเราเองว่าระยะทางและเป้าหมายจะสิ้นสุดลงที่ใด…

ครั้งหนึ่งตอนฉันเริ่มเข้าสู่วัยรุ่น อายุประมาณ 14-15 ฉันชอบใช้เลาช่วงปิดเทอมโบกรถไปเรื่อยๆ ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่เวลาหนึ่งสัปดาห์จะให้ได้ ฉันก็อยากใช้เวลาให้นานกว่านั้นอยู่หรอก ถ้าฉันจะสามารถหาเรื่องมาโกหกที่บ้านได้ดีพอ

หลายคนว่าฉันประหลาด อันที่จริงฉันเองก็นึกว่าตัวเองประหลาดอยู่ไม่น้อย ฉันไม่ได้มีเป้าหมายอะไรหรือเพื่อพิสูจน์อะไรทั้งนั้น ฉันแค่ชอบไปเรื่อยๆ ล่องลอยเหมือนกับปุยนุ่นยามต้องลม การที่ไม่ต้องคิดอะไรให้มากนักบางครั้งก็ดีกับตัวเองบ้างนั้นแหละ

9 COMMENTS

  1. […] 3 คลิ๊กที่นี่ ตอนที่ 4 คลิ๊กที่นี่ ตอนที่ 5 คลิ๊กที่นี่ ตอนที่ 6 คลิ๊กที่นี่ ตอนที่ 7 […]

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here